وقتی یک آنتی اکسیدان به دشمن بیضه ها تبدیل میشود!

سمیت بیضه ناشی از نانومیسل کورکومین: پیامدهایی برای تغییر در بیوژنز میتوکندری و میتوفاژی به دنبال عدم تعادل اکسایشی-کاهشی

کورکومین به عنوان یک آنتی اکسیدان قوی شناخته میشود، اما محققان دریافتند که مصرف مزمن و دوز بالای آن (به شکل نانومیسل) در موشهای سالم، برعکس عمل کرده و باعث ایجاد استرس اکسیداتیو شدید در بیضه ها میشود. این اتفاق از طریق سرکوب پروتئین های کلیدی تنظیم کننده تعادل اکسیداتیو (Nrf1 و Nrf2) رخ میدهد. در نتیجه، تعادل دو شاخص مهم سلولی (GSH/GSSG و NADP⁺/NADPH) بر هم خورده و زنجیره ای از تغییرات در فرآیندهای بیوژنز میتوکندری و در نهایت میتوفاژی گسترده (خودخوری سلولی) در سلولهای بیضه آغاز میشود.

پارادوکس کورکومین

کورکومین در شرایطی که بافت دچار استرس اکسیداتیو است (مثلاً در بیماری)، اثر آنتیاکسیدانی دارد، اما در بافت سالم و با مصرف مزمن و دوز بالا، خودش عامل استرس اکسیداتیو میشود.

اثر وابسته به دوز

دوزهای پایین (۷٫۵ و ۱۵ میلیگرم) اثرات محدودتری دارند، اما دوز بالا (۳۰ میلیگرم) به شدت سیستم ردوکس سلول را مختل میکند.

مکانیسم جدید کشف شده

نانومیسل کورکومین با سرکوب دو پروتئین کلیدی (Nrf1 و Nrf2)، تعادل GSH/GSSG و NADP⁺/NADPH را بر هم میزند و سپس از طریق فعالسازی محور PINK/Parkin، باعث القای میتوفاژی در سلولهای بیضه میشود.

روش های تایید کننده نتایج

IHC

qRT-PCR
وسترن بلات

هشدار مهم علمی

این مقاله هرگز به این معنا نیست که کورکومین یا زردچوبه سمی هستند! بلکه تأکید دارد که مصرف مزمن و دوزهای بسیار بالای فرم نانومیسل آن در شرایط سالم، میتواند تعادل اکسیداتیو بدن را بر هم بزند. این یک هشدار برای مصرف خودسرانه و طولانی مدت مکمل های کورکومین با دوز بالا است.

محققان

Yönden, Zafer, Farzaneh Bonyadi, Yavar Yousefi, Amin Daemi, Seyyedeh Touran Hosseini, and Sana Moshari

ویراستار

Fatemeh Zare